مردی که زنی یخی بود

 دوست داشتم زمان به عقب باز می گشتبرای آنکه برایت بد نباشم،برای آنکه گذشته تکرار نمی شداما می دانم این اتفاق نمی افتد،این شهر با همه ی زیباییش برای تو...آینه ی دقی است برای من!انگار همه چیز سرد است و سرمایش همه چیز را منجمد کرده!4 سال از بهترین زمانهای زندگیمان در فقر و سرما و البته بی محبتی ها گذشتو چهره و بغض تو طناب داری گشته مرا که روز به روز حلقه اش تنگ تر می شودانگار تمام حواسم بخاطر مراقب نبودن از تو سرما زده شده و مرده استداغی است که چهره ی معصومت برایم ترسیم کرده!و من در شعله های خودم می سوزم،شعله هایی که همیشه نشان از اشتباه ها داردو چه تلخ است حتی تنفس در این شهر وقتی رنگ در و دیوارش نشان از غم توستغمی که سوغات حماقت های من بود.و مگر تمام شده است؟وقتی حس کنی ماندنی نیستم تمام شده است...تمام شده است بدی ها. مردی که زنی یخی بود...ادامه مطلب

باشد قرار و وعده ما جنت الحسین

اینجا برای سینه زدن جایمان کم است

مردی که زنی یخی بود...

زیبایی و با شکوه،با همه غم در چشمانت

محجوبی و آراسته،من در کنارت

اما من سهمی از این همه،هیچ ندارم.

مردی که زنی یخی بود...

وقتی با او بیعت کرده ای وقتی بیشترین زمان زندگیت را در کنارش گذرانده ای وقتی هم نفس با او شده ای وقتی دست در دستش داده ای وقتی سربازش شده ای وقتی خشم وقتی هزاران رذایل اخلاقی را بر کوله بار اندوخته ای وقتی همسرت،کودکت در امان نیستند وقتی به تو می خندد که رکعتی میخوانی وقتی می بینیش وقتی صدای خنده هایش را می شنوی وقتی نجوایش را در گوشت می شنوی وقتی هیج چیزی برایت نمانده که بوی خدایی بدهد... فقط هر از گاهی... نجوایی تو را میخواند و می دانی لحظه های آخر است،از دنیا از فصل غربت بی ظهور و می دانی دمادم آخرین نفسهای آلوده بر گناه شاید مردی که زنی یخی بود...ادامه مطلب

مردی که زنی یخی بود...